Gözdağı’nda Şehrâyin

hatıralar bir rüzgâr bekliyor hayâlince
ufka dalan gözlerim meğer ne çok yalanmış
şu bir avuç gökyüzü, birkaç yıldız ve gece
İbrahim âteşinin küllerinden kalanmış

uykusuz bir yalnızlık sızıyor gözlerimden
aklımda çocukların bildiği tek kelime
bulutlara bakarak bir doğrulsam yerimden
aynalar tohumunu bırakacak elime

sen ey âmâ ve dilsiz yürüyenin bakışı
hecelerinde hüzün doldurur limanları
bana garip görünür bir çiçeğin nakışı
oysa ağlar orada şehrâyin insanları

gözdağı bir duraktır ömrümün bir yerinde
karşıda sisli deniz, ıhlamur kokulu güz
ruhuma gülümseyen ağacın köklerinde
belki de bir rüyanın esrârını görmüşüz
Paylaş

Bu Sayının Diğer Yazıları

Türk Sinemasında Çocuk / Gülşah Nezaket Maraşlı
Şirâze’den Şirâze’ye Saklı Mektuplar -... / Şiraze
Gelin Tanış Olalım / Ay Vakti
Şehir-Dua / Esra Karabiber
Aşk Beyaz / Mustafa Özçelik
Tümünü Göster