İÇİMDEKİ KARA DELİĞE

23
Görüntüleme

“içim ey içim bu yolculuk nereye

yine bir şehrin ölümünü başlatır gibisin…”

a. câhid zarifoğlu

I.

içimin yorulduğu sokaklardayım, sakin.

henüz yeniyetme bir güvercin duruyor

eski pervazlarda ve uykuluyuz yeni közlenmiş

bir şöminenin kasıklarında. zaman;

ölümün o en canlı hali, geçmişin konalgalarında

adım adım kanarken, biz seninle

bir uçurum kenarını meşru kılıyoruz,

sonsuz yalnızlığında yirmi birinci yüzyılın.

oysa kalbinin o sahte kalabalığında

adım atacak yer yok, biliyorsun.

II.

kimsenin soytarısı değildir hüzün

ve en hassas kalplerin avunuşudur gece

ki çökünce şafağın omuzları üzerine

ne kadar büyük söz varsa yalnızlık üstüne

söylenir ve ayakları titrer soğuktan güzün.

gül değer gülün üstüne, gülüme kan değer.

hayat gereğinden fazla hızlı

ve hiç olmadığı kadar gereksiz şimdilerde

herkes yetişmeye çalışıyor

bir yerlerde gizli ve sinsi, kendi ölümüne.

yapayalnız bir güz ortasında,

savruluyoruz, içimizdeki kara deliğe.

gül değer gülüm üstüne, hezâr güle değer.

senin yüzün asılmasın diye

ben kendimi astım kelimelerin çarmıhına;

ki ölürüm, susarsan eğer.

Paylaş

Bu Sayının Diğer Yazıları

DALLAR HÛ / Yavuz Selim YAYLACI
Ahraz / Talat ÜLKER
VAROLUŞA HAYRANLIK VE… / Semra Saraç
ene’l-hû / Selami Şimşek
Baykara / Nurullah Genç
Tümünü Göster