Saklı Mektuplar -XI-

231
Görüntüleme

”İnziva medresesinin
Münzevi talebesiyim şimdi, Ya sen?”

al yalnızlığımı ört üzerine Şiraze.
al Şiraze yalnızlığımı, ört üzerine.
belki o vakit bırakıp her şeyi, gelirim bir yerlerden başlamak için yeniden.hani yalnızlığa pek alışmışların cesareti de gün gün kırılırmış da aydınlıktan dahi korkar olurlarmış. bir yaprak hışırtısı, en şiddetli yağmurlardan birinde gökte damar damar çizilen şimşek ve ardından patlayan gürültü; konuşmalar, konuşmalar, konuşmalar… korkular çok, bil ki korkular ille de sebepli Şiraze. al yalnızlığımı ört üzerine. bitsin benliliğin hükmü üzerimde.
“sevdiğini incitir insan” diyenleri haklı çıkaracak kadar kapanışım.
rüzgar ektiğim günlerin sonrasında biçilen fırtınalarım.
geceleri katettiğim menzillerim.
bir şiire vurulup da hiçbir şiiri çözemeyişim.
ve bir mısraya bir ömür bedellediğim
yapmak istediklerimi yaptıklarımla bir türlü örtüştüremeyişim.
ve nerede, nasıl, ne zaman sonlanacağını bilemediğim hayatım.
hepsi bir “yaşandı bitti” noktasının etrafında gezinen cümlelerim.
al yalnızlığımı ört üzerine Şiraze.
buralardayım uzun zamandır. bir gün’ü bekliyorum sanırım, bir gün’ü. öyle büyük fırtınalarım var ki, o fırtınaların birinde “artık yeter” feryadına kapılıp kaybolacağımı sanıyorum. yutuluyorum Şiraze. izin vermeyeceğimi bile bile dik duruşların ardında bir söğüt eğikliği tavrında, hemen apartmanın ucunda kıvrılan sokak köşesinde, önümden gelip geçen her şeyi derin bir huşû içinde göz hapsinde tutuyorum. sonbaharın yaprak dökümünde her yer sarı rengin hükmünde.
bu yüzden işte, al yalnızlığımı ört üzerine Şiraze.
doğru olanı yapmak her zaman mutlu etmiyor Şiraze. mutlu olmak adına tüm düşüncelerimi bir kenara bırakma arzusuyla yırtarken yazılmışları, hani “niye mutlu olmaya bu kadar çaba” cümlesiyle kol kola geçiyorum ara yolları bir bir. biliyorum ki artık, kendi istemedi mi gelmiyor, konuk olmuyor hayatımıza Şiraze.
bu yüzden al yalnızlığımı ört üzerine. al yalnızlığımı Şiraze.

“insanın hiç unutmadığı şeyler var” diyor Jean-Christophe Grange. ya unutamadığından, ya unutmaya meyli olmadığından, ya da hep hatırlatmaya hevesli ayrıntıların bir boşluk bulup gözlerle buluşuverdiğinden…
ben zihin çıkınımı karıştırdığımda öyle çok unutulmuşlarla karşılşıyorum ki,
“hayret” diyorum kendi kendime. “nasıl olmuş da bir çizgi geçmişim üzerinden.” bu bir zihin oyunu. bu benim zihnimin bana oyunu Şiraze.oyunlarım… ben oyun oynamayı sevdiğim günlerin peşine takıldım bak yine. hemen. bir cümlede kayıverdim anıların içine. anılarda mutluluk göz kırparmış. hani insan mutlu olduğunu mutluluk ânında değil de sonraları anlarmış.
Şiraze oyun oynayalım seninle. oynayalım ama, içinde yalnızlık olmasın.
al yalnızlığımı ört üzerine Şiraze.
al yalnızlığımı ört üzerine.
ve uyut ninnilerle.
Şiraze’den Şiraze’ye

Paylaş

Bu Sayının Diğer Yazıları

Şehr-i Ayıntab’dan Eski Bir Şehir’e Me... / Reşit Güngör Kalkan
“Hayatü’s- Sahabe” Mütercimi Meh... / Fatma Albayrak
Vaktin Duaya Erişi / Hüseyin K. Ece
Taş Kırmak / Şeref Akbaba
Sıra Gelecek / Ay Vakti
Tümünü Göster