Şirâze’den Şirâze’ye Saklı Mektuplar -11

979
Görüntüleme

inzivâ medresesinin
münzevî talebesiyim şimdi

al yalnızlığımı ört üzerine Şirâze
al Şirâze yalnızlığımı, ört üzerine
belki o vakit bırakıp her şeyi
,
gelirim bir yerlerden başlamak için
hiç gitmemişim gibi, “hiç” olmamışım gibi
al yalnızlığımı ört üzerine Şirâze
bitsin birilerinin üzerimdeki hükmü; bu sefâlet, ihânet, eziyet

yaşamak’ dediğimiz
verirken almayı ihmâl etmiyordu hiç

al da ört şu yalnızlığımı üzerine Şirâze
gören göz, duyan kulak, inanan yürek sanki bilinmeyen bir yerde hata yapmıştı
ya da ben bir şeyleri sonlandırabileceğimi anlamak için biraz daha sürünmeliydim
sebeplerin sonuca götürdüğü söylenirdi de, hangi yolun seçileceğinden bahseden yoktu
ben bulmalıydım, bulup kendimi inandırmalıydım
insanların harcanabileceğini de harcanmadan öğrenmeliydim sırf kendimi korumak için

eğer savunmasızsan kimse savunmuyordu seni
düştüğünü gören hızlandırmak için o düşüşü elinden geleni ardına koymuyordu
al yalnızlığımı ört üzerine Şirâze

“sevdiğini incitir insan” diyenleri haklı çıkaracak kadar kapanışım
rüzgâr ektiğim günlerin sonrasında biçilen fırtınalarım
geceleri katettiğim menzillerim
bir şiire vurulup da hiçbir şiiri çözemeyişim
ve tek bir mısrayı Şirâze’m, bir ömür belleyişim
al yalnızlığımı ört üzerine

al Şirâze yalnızlığımı, ört üzerine
yapacaklarımı yaptıklarımla bir türlü örtüştüremeyişim
ve nerede ve nasıl ve ne zaman sonlanacağını bilemediğim şu gitmelerim
hepsi bir “yaşandı bitti” noktasının etrafında gezinen cümlelerim
al yalnızlığımı ört üzerine de
erisin buzlarım, erisin öfkem ve hiddetim

hiç değişmeyecek sandıklarım
gün gelip başkalaşıveriyordu

buralardayım uzun zamandır
bir gün’ü bekliyorum sanırım, bir gün’ü
her şeyi derin bir huşû içinde göz hapsinde tutuyorum
her duyduğum söz hafızamda kayıt altına alınıyor
sınırsız depoluyorum da

bir gün limiti dolduracağım ihtimâli üzerinde hiç durmuyorum
sonbaharın yaprak dökümünde her yer sarı rengin hükmünde
ve ben bunu depresif buluyorum
bu yüzden işte, al yalnızlığımı ört üzerine Şirâze


doğru olanı yapmak her zaman mutlu etmiyor
mutlu olmak adına tüm düşünceleri bir kenara bırakarak

yırtarken yazdıklarımı
hani “niye mutlu olmaya bu kadar çaba” cümlesiyle kol kola geçiyorum ara yolları
dişlerimi sıkmaktan, nefesimi tutmaktan, kendime saydırmaktan
asla vazgeçmiyorum
bu yüzden, al yalnızlığımı ört üzerine
al şu yalnızlığımı sen at Şirâze

nereye gidersek gidelim
hiç değişmeyenler vardı
gökyüzü gibi

insanın hiç unutmadığı şeyler var
ya unutamadığından, ya unutmaya meyli olmadığından
ya da hep hatırlatmaya hevesli ayrıntılara rastladığından
ben zihin çıkınımı karıştırdığımda öyle çok unutulmuşlarla karşılşıyorum ki
“hayret” diyorum kendi kendime, hayret
bu bir zihin oyunu
bu, benim zihnimin bana bir oyunu Şirâze
al yalnızlığımı ört üzerine
al yalnızlığımı Şirâze, ört üzerimize

ve bitsin bu yalnızlık oyunu

Paylaş

Bu Sayının Diğer Yazıları

Şehr-i Ayıntab’dan Eski Bir Şehir’e Me... / Reşit Güngör Kalkan
“Hayatü’s- Sahabe” Mütercimi Meh... / Fatma Albayrak
Üç Analık Kız -16 / Naz
Vaktin Duaya Erişi / Hüseyin K. Ece
Taş Kırmak / Şeref Akbaba
Tümünü Göster