Dîbâce

182
Görüntüleme

sürgün çocuklarıyız, gözlerimiz kardelen
iniyor yeryüzüne esrarengiz halkalar
kelebekler gecenin kanatlarında alev
kelime, öğretilmiş bir rüya denizidir
bazen ölüm, bazen kan titreyişi dalgalar

doludizgin atları, serin imbatlarıyla
siyah izler bırakır vedâ coğrafyasına
toprak bir yalnızlığın görünen çehresidir
ırmak uzun ve sessiz bir serüvende hayal
çağırır gökyüzünü yetimlerin yasına

ayrı bir hikayedir içimizde her umut
kirâmen kâtibine sunarız gönlümüzü
çiçekler mi renklerin annesidir, güneş mi
yazılmamış şiirler, unutulmuş türküler
gölgesiz bir kitâba götürür ömrümüzü

bir isyan serâbında incinen yüreklerin
tenhâsında karanlık fotoğraflar saklıdır
alıngan bir misafir tebessümüdür hayat
penceresinde yorgun bekçileri ötenin
her biri benim kadar ürkek ve meraklıdır

Paylaş

Bu Sayının Diğer Yazıları

Üç Nokta / Feride Sezer
Nil Yeşilinde Keşkelerle Kaybolmak / Nesrin Çaylı
Batı Şiirinde Aşk-ı Memnu / Ahmet Sıvacı
Adım Şimdi Kış / Reşit Güngör Kalkan
Asya’ya ‘Aşk’ Yakışır / Özcan Ünlü
Tümünü Göster