Boynum Benim; Koklanmamış Bir Güldür

134
Görüntüleme

I.
Yaşlandım, balçık yüzlü göçebelerin,
Sesi kan kadehlerinden hüzün eksenime değdi.
Yapruzlar açtı, silindi nikrisler…

Kurudu şiirim,değişti çünkü terlemelerin rengi.
Sündüm ve gerdim gövdemi
Giydirildi hakikat urbaları
Sıcak üflemelerle ruhuma.

II.
Yarasından yeni ayrılmış bir irin gibi,
Sıcak ve sancılı bir öğleden sızdı,
Unutulmuş gülüşünü eklerken,
Bir portrenin aksayan yanına.

Çekildim kıyısından dünyanın,
Çaresiz bir anne doğurdu genç kızlar deltası,
Ve doldu iniltiler, geceyi aymak için
Yüreğimin ağırşaklarına.

III.
Ey başı omzuma düşen
sevgili yanlarından ıkındırılmış urgan;
Boynum benim koklanmamış bir güldür,
Soğuk sularda çimdirilmiş kadavralar yazar
öyküsünü.

Saçılsın diye düşüşüm avuçlarına,
Yel değirmenleri beni gökyüzüne öğütür.
_______________________________

AŞK; KUŞKU PATİKALARINDAN İNER,
DİNGİNLİK İÇİNDİR, MAVİ GÖKÜSTÜ;

Yeşil bir dağ patikasından indim şehirlere,
Sakladım aynalardan sedeflenmiş yüzümü,
Bir Nuh Tufanı gibi bekliyorum şimdi,
Gidişinle burkulan acımdan öpüşünü.

Paylaş

Bu Sayının Diğer Yazıları

Muhkem Olan / Ay Vakti
İstila ve İmtina / Şeref Akbaba
Bekliyorsun / Nurettin Durman
Balıklar Bu Yüzden Kalabalıklar / Nurullah Genç
Ayrık / Recep Garip
Tümünü Göster