Kav

Cemre, gövdemi toprak bildim,
Su ve Hava bildim nice bahar
Ve kışlar geçti penceremden.

Gün ışığı henüz  vurmamış;
Kuşlar geçti karlı tepelerden
İfil ifil yağmur ve dindi rüzgâr.

Bir umut, kav tutuyor göğsüm,
Artık kuşlar kadar özgürüm,
Derdi verene şükür ve hasret.

Cemre, bu aşkı Hak bildim,
Eşsiz ve benzersiz bildim;
Kendimi sen, seni de kendim!..

Paylaş

Bu Sayının Diğer Yazıları

168. Sayı / Mayıs-Haziran 2017 / Ay Vakti
İntizar Sancıları / Ali Yaşat
“Yol Sabırdır” / Şeref Akbaba
Gülhaneler / Nurullah Aydın
Güneş’e Aşık Kız / Yasin Ermek
Tümünü Göster