Ütüsüz Sakalları Değince Gömleğinin Yakasına

I.
Büyür ellerimde, bir şairin yorgun yüzü
Geçer göçebe bir tramvay,
Ularken kentli sevdama bu sözü;

Sakallarında taşır, bir sevdanın gülünü
Başlarken yüreklerde bordo bir geçit
Savurur güneşe bir köstebek,
Şehrin üzüntüsünü.

II.
Tuza bulandı, sezgisi hançerin
Derin bir sadelik içinde
Saplandı kendisine şiirin ve
İçimden geçti tütün kokuları

Karşıladım ‘’İbrâhimleri’’ kapı eşiklerinde,
Öptüm damarından çekilmiş nehirleri,
Yasaklanarak Nemrut’un gölgesinde,
Bıraktım sulara,
Kuşluk vaktinde doğan bebekleri…

III.
Yok hükmünde bir yaşamın hediyesidir,
Habîb’den Yusuf’a esen rüzgâr;
Gül kuyusunda nar mevsimi yaşatır…

Tanırım onu dost kokusundan,
Ütüsüz sakalları değince gömleğinin yakasına.

Yaşlı bir adam hüviyeti kazanır yüzü,
Belirir soğuk caddelerinde Ankara’nın,
Düşer kuş birikintilerine,
Geceye çekilmiş gülüşü.

Paylaş

Bu Sayının Diğer Yazıları

Necip Fazıl’ın Şiirlerinde At / Bekir Oğuzbaşaran
Ağrı / Yusuf Şahin
Omurgayı Muhafaza / Şeref Akbaba
Kalabalıklaşan Rüyalarımız / Haşim Sönmez
Yükseklerdedir Damlaların Gözü / İsmail Özmel
Tümünü Göster