Ölüm Biraz da Aydınlık

230
Görüntüleme

ben giderken sen kal orda ırmaklardan ayrılan sular dağlara yanaşır,
bu bi ayrım olmalı gökyüzüne karşı böyle düşünüyorum şu an belki edilen
kavgalardan sonra kan akmazdı. başka bi şey söylemeyeli çok zaman
oldu. İnsan ne düşündüğünü, durmadan bilemez, belki trenler bundan
çocukluğumuzda kaldı
insan en çok gecelere yaslanır, gizli okunan mektuplar gibi, birileri bilir
açık
gezen sokakları, gerisi geceye kalmış, yalanlar unutulur bu saatlerde çünkü
başka şeyler ilgilendirir insan bi kendiyle baş edemez boya kokan odalarda
daha düne kadar önemi olmayan ne varsa tek tek karanlıkta
bazen ne savunduğunu bilmez insan, ağaçlar da bilmez şu anda dışarda
karanlık, kalan herkes de. Konuşurken de yürümüşüzdür. Arayıp bulamadığımız
çocuklarımız olur, giyinmeyle geçer kızların parmak uçları tenimizden, öylesi
geçeleri
çok yaşadım. Yaşamak biraz da alışkanlık gibi, saksıdaki çiçeğe diyorum
fazla mı su
koydum ne bugün ;
fazla su içinde de ölürmüş çiçekler
sokak lambalarının aydınlattığı sokaklar

Paylaş

Bu Sayının Diğer Yazıları

Bizim Konağımız / Hasan Tiyek
Deniz Bize Mavi / M. Ali Garip
Şiirler ve Şairler / Necat Çavuş / Mehmet Ragıp Karcı
Kör Testere / Emirhan Yüce
Taş Kesilenler / Selami Şimşek
Tümünü Göster