Kalbimi Götürdün Çocuk

Sen bir taş attın.

Çatladı ağlama duvarı,

Kalbimde yaralı bir kuş sesi.

Şarkı söyledi bana,

Merhamet sapanıyla vurdu beni.

Sen bir damla gözyaşı döktün.

Acıktı insanlığın şefkati,

Kara toprakların yağız çocuğu,

Kalbim sana yemek pişiren bir anne,

Ağlama uzatıp aç ellerini,

Gözyaşı sofrasında doyur beni.

Vuruldun, zalim bir mermi çarptı yanağına.

Azrail mi sana uzatan o bebeği,

Utanma alıp koy mezarının başına,

Şam’da yıldızlar parlamıyor artık,

Kefeninle çarp aymazlığı suratımıza.

Kalbimi götürdün çocuk.

Zamansız acılarda acıdı içim,

Ebe sobe dedi bütün ölümler sana,

Nereye gittin bilmiyorum hangi cennet yurduna,

Kalbimi götürdün çocuk.

Paylaş

Bu Sayının Diğer Yazıları

146. SAYI / EYLÜL – EKİM 2013 / Ay Vakti
Babil / Sertaç Gereç
Kalbimi Götürdün Çocuk / Adem Özbay
Neredesiniz? Neredeyiz? / Ay Vakti
Rüyalarım İçin Uyandır / Semra Saraç
Tümünü Göster