TEBESSÜME HASRET ÇEKEN DUDAKLARIM

kör kuyuların sessizliği çökmüş geceye
çelenkler gölgeliyor ruhumun sadeliğini
ufkumun girdabına girmişim
bir serinlik arıyorum eflatun vakitlerde
tebessüme hasret çeken dudaklarım
küskündür bu dünyaya
incecik bir gülün bir feryat kurşunuyla yıkıldığını
gören gözlerim küskündür bu dünyaya
gün ağardığında düzdüğüm heceleri
hava karardığında sessizce yiyorum
kimsenin haberi olmuyor aşktan ve şiirden
kalbim bir de kurşun kalem
açıktan haykırıyor aşkın ve şiirin kimsesizliğini

Paylaş

Bu Sayının Diğer Yazıları

MALUMAT / Ay Vakti
Şirâze’den Şirâze’ye Saklı Mektuplar -84 / Şiraze
SEN DE TOZLU YAŞASANA / Kâmil Eşfak Berki
UYANIŞ / Nurullah Genç
İKİNİN PEŞİNE DÜŞMEK / Semra Saraç
Tümünü Göster