RÜYA

149
Görüntüleme

Susunca safran acıları çoğalıyor Hüzün yüzlü denizin çocuklarının Saklı bir bahçede örüyorlar umutlarını Vaktin yamalarını sarınıyor kalbim Yorgun gecekonduların bacalarında Aynalar susan bir dervişe dönüşüyor Dokununca şehrin yosun tutan yamaçlarına Gecenin dinmeyen sırlarına tutunan Kimliğine ekli derin iniltiler arasında Rüzgara direnemeyen meşaleler gibi Sığınarak bir harabenin titrek gölgesine Unutup emanet rüyaların tılsımını Saçaklarından sarkan güneşe yaslanırken Soluyor bahara meftun reyhan rengi Ihlamur kokulu dallara asılı heybelerin Bakışıyla dağlara işaretler çizen yolcuların Sokaklarında adımlanmayan yağmur taneleri Anılara tanık olmayan duvarları kentin Kanmadığın kurna,varılmayan yaban yurdudur Düşleriyle taşlara şekil veren ustaların En geniş ve tenha seccadesidir toprak Mihrabında Meryem fidelenen mabedlerin Bir çığlıkla kalbi sökülür bütün kabirlerin Sorulur kelebek ömrü akşamlarda tükenen Damla damla mürekkebi kalemlerin Granit taşlara bir bir tutulur çetelesi Sırrını aynalara fısıldayan nefeslerin Yürümediğin bütün yollar tenha içimde Avuçla dünyayı taşmayacak ellerinden bilesin

Paylaş

Bu Sayının Diğer Yazıları

DÜŞÜNCEDE YAŞAYAN / Ay Vakti
SAKLI MEKTUPLAR LXXV / Şiraze
İKİRCİK / Necmettin Evci
İMGELERLE YAŞAMAK / Recep Garip
AŞIK VEYSEL’İN “KARA TOPRAK” Şİİ... / Mustafa Özçelik
Tümünü Göster