Üzgünüm, Benim Hatamdı Bütün Öfkeler

260
Görüntüleme

nesi var ki dedim hayatın soğuk ve demli bir çay alıp
mesela nohut tarlalarında o kurak iklimlerde
kuş üzümlü kurabiyeler yiyerek biraz da gölgeleyerek
sızısını unutmak ağrılı düş palazı beynimin

insan leşi sokaklar yoksul gülümsemelerle gizlenmiş
bu şehirde üzgünüm
çok üzgünüm benim hatamdı bütün öfkeler

üşümüştüm yıldırım kokulu pervazlara dayamıştım bakışlarımı
annemin ah o kadın olan annemin bileklerinde görmüştüm intiharımı
onun önermesiydim belki de böyle ummuştum bu yaşıma dek
yol tamamdı bir balondan çıkar gibiydim gelirken dünyaya
tedirgin bir sarkaç olmuştu şarkılar yeni bir anlam kazanmıştı
ketum ve çorak bir çağa yürümüştüm                                          
kolay mı ben gelmiştim

adım adım gidiyordum ( bacım ellerini aç dua et rahatla )
havai fişekler patlatırlar ölünce artık boşluğunda bedenimin
ense kökümde nefesi biraz dorsilon biraz nidilat ve çokça kin
taşıyan kitaplar süslü harflerle yazılmış hepsi palavra
bir tek yaşamak değil evet hepsi diye düşmüştüm silik kaydıma

falanca sokağın girişinde kangren ve öfkeli adımlarım
kime yol soracak, yığılırken kaldırıma
yere düşen bıyığım terleyen avuçlarım gündüşü bakışlarım
yuvarlanıp gidecek halısını silkeleyen bir kadının gözlerine
toz duman içinde kalacak hırçın yanlarından umutlarım

dokundum kendime kaderime düşen bu arsız sessizliği okşadım
aşka hayran yüreğimi bırakarak oracığa çaldım kapısını bir evin
ve kaçtım
bu sön görüşümdü kendimi bir daha bulamadım

Paylaş

Bu Sayının Diğer Yazıları

Susmak Yerine / Ay Vakti
Darağacına Yuva Yapan Güvercin / Fatma Çolak
İnce Yürüyüş / Mustafa Özçelik
Bir Adamın Anlattığı Sıradan Bir Anı / Naz
Hadi Çıkalım Buradan Diyorum… / Nurettin Durman
Tümünü Göster