Demek Yine Hafakan

229
Görüntüleme

ruhun üzerine mükedder bir akşam gibi inen
bu şiiri ben çattım
ben çattım bu şeyda nakşı atların sağrısına
susmuşken türküsünü böğrüme saplayan yağmur bile
ben sardım o kırmızı mendili boynuma
yağlı ilmek yerine

yumruğumu sıksam ay tutulurdu
ay karanlığı tutup kalbime sokulurdu
oysa   sen  avucunu   uzatıp  ahirzaman   falcılarına
sorardın nerde yangın nerde rüya
işportacılar apansız sokaklara dağılırdı o an
yaşamın ara sokaklarına çarparlardı yürek yürek
elleri ellerime karışırdı kim ki o kendine hasret
Oysa sen sorardın falcıya gözlerini yumup da mor sancılara
sorardın hep hani Romeo hani juliet

suskun bir öğle sonuydu filizkıran ertesi
kırıp gittin kaburgamın emanet yarısını
duymadım ne   bir hicazkar diz boyu   gecelerde
kalbim şehrin ayazında tiril tiril kelebek
falcıdan yana bir kuru teselli kaldı masalımıza
kelebekler kan içre örer kozayı
sabret

demek yine hafakan
demek yine zulmet

Paylaş

Bu Sayının Diğer Yazıları

Seçenek II / Ay Vakti
Anneye Mektup / Alaeddin Özdenören
Demek Yine Hafakan / Fatma Çolak
Ferman Karaçam’la Söyleşi / Şeref Akbaba
Yakup Yalnızlığı / Erol K.
Tümünü Göster