Fâtımâ Zehrâ Merinos

3posts 0comments

Yazar: Fâtımâ Zehrâ Merinos

Toprağına Gül Koyarken Adın Yalnızlığımdı

Doyasıya yürümenin düşüncelerime iyi geldiği zamanlardı. Yürüyordum. Her nasılsa yol bitmek bilmiyordu. Yıldızların kaymadığı gecelerden birinde her şeyin çabucak söneceğini sandığımdı. Ağaç gölgelerinden korkup...

Hoş Eser-sin Ömrüme…

Sevgili “emri olur” a… Geldiğinde geceydi. Yara deşti. Gitmedi…Katran çalınan saatlerdi, iyi hatırlıyorum. Uzaklardan gelen ve yılların hasretini...

Yolculuk Nereye…

Çöle düşmüş hasret adımları vardı gecede. Rabtedilen yıldızlı hüzne gök olmaktı murâd… Bir ağaç gölgesi dinlenişte ağaç kurur muydu? Ve sorar mıydı bütün mahlûkât:...
Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.